Archive for Wrzesień, 2014

PRZETACZANIE KRWI

U dzieci starszych przetaczanie krwi wykonujemy tak jak u dorosłych. Natomiast u niemowląt przetaczanie krwi jest nieco trudniejsze. Krew możemy przetoczyć u niemowląt w zasadzie do każdej widocznej żyły. Przetaczamy krew do żył czaszkowych, łokciowych, stawu skokowego oraz doszpikowo. Celem łatwiejszego wprowadzenia igły do żyły posługujemy się specjalną nasadką, którą łączymy z jednej strony z igłą, a z drugiej ze strzykawką lub wężykiem aparatu do transfuzji. Ilość przetoczonej krwi powinna wynosić od 1-0—2-0 ml na kg wagi na dobę. U słabych dzieci ‚oraz w przypadkach istniejących zaburzeń krążenia podajemy mniejsze ilości (1-0 ml na kg wagi). Obecnie przetaczamy przede wiszystkim krew konserwowaną, chociaż możemy przetaczać krew od dawcy, po czym w ostatnim przypadku bezpośrednio lub pośrednio. Jeżeli przetaczamy krew dawcy bezpośrednio dziecku (z żyły do żyły), nazywamy to bezpośrednim przetaczaniem. Krew dawcy możemy upuścić do naczynia z 2,5°/o roztworem cytrynianu sodu w stosunku 1 : 1-0 do ilości przetaczanej krwi, albo też z perełkami szklanymi umożliwiającymi odwłóknienie krwi. Przetoczenie tak przygotowanej krwi nazywamy przetaczaniem pośrednim.

Czytaj Dalej »

Riketsje duru plamistego

Riketsje duru plamistego znajdują się we krwi chorego, skąd zostają przez wesz wessane do jej ustroju. W ciągu 5—6 dni następuje rozmnażanie się riketsji w komórkach nabłonka jelit wszy, po czym wskutek pękania komórek zarazki przedostają się do światła jelit, a stąd z kałem wydostają się na zewnątrz. Wesz zakażona, bytująca na skórze, oddaje tam kał zawierający zarazki, które przez uszkodzony naskórek, najczęściej wskutek zadrapań, wnikają w głąb organizmu. Skóra jest głównymi wrotami wejścia zarazka, chociaż może się on przedostać przez płuca lub spojówki oczu, i to w razie rozpylenia w powietrzu zarazków z wyschniętego kału. Bezpośrednie zarażenie jest możliwe tylko wtedy, gdy człowiekowi zdrowemu wprowadzimy krew człowieka chorego. Wrażliwość na zakażenie durem plamistym jest powszechna i niezależna od wieku chorują zarówno niemowlęta, jak i ludzie starzy. Natomiast przebieg choroby u dzieci jest łagodniejszy i śmiertelność znacznie mniejsza niż u ludzi starszych. Zaraźliwość chorego zaczyna się w ostatnich 1—2 dniach okresu wylęgania, trwa przez cały okres gorączkowy

Czytaj Dalej »

Pobudzenie wzrostu

Na pobudzenie wzrostu stosuje się: a. A n d r o g e n y. Powodują wybitne wzmożenie łaknienia, wzrost anabolizmu białkowego, rozwój drugo- i trzeciorzędowych cech płciowych męskich, wzmagają ogólną wydolność życiową. Leczenie androgenami wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ powodują one nie tylko pobudzenie wzrostu, lecz przede wszystkim przyspieszają kościozrost trzonowo-nasadowy. Przy leczeniu androgenami obowiązuje okresowa kontrola rozwoju szkieletowego (zdjęcia rtg nadgarstków z dłońmi).

Czytaj Dalej »

Rozpoznanie płonicy

Rozpoznanie płonicy jest łatwe w przypadkach typowych. Trudności rozpoznawcze wyłaniają się w przypadkach poronnych, w których objawy są nikłe albo trwają krótko i przez to mogą ujść uwagi badającego. W przypadkach wątpliwych należy sięgnąć do prób laboratoryjnych, które w dużym stopniu pozwalają na ustalenie właściwego rozpoznania. We krwi stwierdza się zwiększoną liczbę krwinek białych na korzyść segmentów oraz eozynofilię. Stwierdzenie w ciałkach wielo- jądrzastych wtrętów (ciałka Dóhlego) nie przemawia wyłącznie za płonicą, jednakże brak ich pozwala wykluczyć płonicę. W moczu stwierdza się obecność barwników żółciowych (urobilina i urobilinogen). Badanie wymazów z gardła na obecność paciorkowca hemolizującego ma wprawdzie wartość ograniczoną i do dodatniego wyniku badania nie należy przywiązywać wielkiej wagi, jednakże ujemny wynik posiewów z gardła przemawia przeciw płonicy.

Czytaj Dalej »

Epidemiologia duru brzusznego

W epidemiologii duru brzusznego człowiek odgrywa najważniejszą rolę jako główne i jedyne źródło zakażenia. Obecność zarazków w produktach spożywczych, w wodzie itd. jest zjawiskiem wtórnym w następstwie zanieczyszczenia wydalinami człowieka zakażonego. W szerzeniu duru brzusznego oprócz chorego biorą udział także nosiciele — ozdrowieńcy. Liczba nosicieli po przebyciu choroby waha się od 1—5%

Czytaj Dalej »