Karlice „chondrodystroficzne”

Najwyższym stopniem miednicy ogólnie jednostajnie ścieśnionej jest miednica karlicza (pelvis nana), najczęściej obserwowana u karlic krzywiczych, u których choroba ta zahamowała wzrost kości i pozostał on poniżej normalnych rozmiarów. Karlic nie należy mieszać z potwornie krzywiczymi kalekami, które są bardzo małe wzrostem. nawet mniejsze od nich, gdyż wynika to z wykrzywienia kręgosłupa i kończyn dolnych. U tych osób miednica może być na tyle duża, że poród odbywa się siłami natury.

Karlice „chondrodystroficzne” charakteryzują się niebywale krótkimi i niezdarnymi, ale nie krzywiczymi kończynami, co warunkuje ich mały wzrost. Przyczyną tego kalectwa jest płodowe zahamowanie wzrostu, które polega na nieprawidłowym wzroście chrząstek i nosi nazwę „chondrodystrophia ioetalis”. Zawsze u tego typu karlic, miednica jest odpowiednio mała. Tak samo kretynizm prowadzi do podobnych zmian kośćca i miednicy).

U karlic prawdziwych, najrzadziej spotykanych, wzrost kości zostaje zahamowany przez zaburzenia hormonalne. Miednica ich nosi cechy dziecięce tego okresu życia, kiedy rozwój został zahamowany. Miednice ich mają najmniejsze wymiary, sprzężna prawdziwa wynosi 6 lub mniej cm.

– b) miednica płaska (pelvis plana)

Odróżniamy dwa typy tej częstej postaci ścieśnienia: miednica płaska zwykła i płaska krzywicza.

Miednica płaska zwykła charakteryzuje się tym, że kość krzyżowa jest bardziej zbliżona do przedniej ściany miednicy, a reszta kości zatrzymuje swój prawidłowy kształt. Wskutek opuszczenia się kości krzyżowej wymiar przednio-tylny miednicy, czyli sprzężna prawdziwa zmniejsza się, a reszta wymiarów pozostaje prawidłowa lub nawet nieco większa. Miednice te prawie nigdy nie wykazują zmniejszenia sprzężnej prawdziwej poniżej 8 cm.

Dodaj Komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Kobiece ochraniacze pochwowe

Odiębr ą grupę stanowią tzw. pessaria occluswa, tj. kobiece ochraniacze pochwowe których pierwowzorem jest model wynaleziony przez Mensitigę w 1881...

Zamknij