Leczenie operacyjne w stenozach i spondySozach

Podobnie jak w uszkodzeniach krążka międzykręgowego wykonanie jakichkolwiek zabiegów chirurgicznych powinna poprzedzać kompleksowa ocena chorego przez psychologa klinicznego. Dopiero potem chirurg i psycholog wspólnie decydują

wykonaniu laminektomii odbarczającej. W celu uniknięcia nadmiernego krwawienia z rany układa się chorego na specjalnej ramie odciążającej brzuch. Zmniejszeniu krwawienia w obrębie kanału kręgowego można też zapobiec przez unikanie uszkodzenia żył nadoponowych oraz dokładne przyżeganie krwawiących naczyń. Lepsze uwidocznienie naczyń

– 1 nerwów można uzyskać posługując się powiększającymi okularami, nastawionymi na stałą odległość odpowiadającą wzrokowi operatora. Odpowiednie oświetlenie pola operacyjnego zapewnia lampa głowowa.

Głównym celem leczenia operacyjnego jest zniesienie ucisku na struktury nerwowe czy to w obrębie kanału kręgowego, czy kanałów korzeniowych.

W przypadku leczenia operacyjnego zasadą jest wystarczająco rozległe odbarcze- nie rdzenia kręgowego – aż do miejsca, w którym stwierdza się tętnienie opony. Obowiązuje zasada odbarczania tyle, ile potrzeba, natomiast w przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy odbarczyć więcej (Wiltse i wsp.).

Jądra miażdżyste usuwa się na tych poziomach, na których pierścień włóknisty sprawia wrażenie rozmiękczonego i przepuklinowego. Na tych poziomach, na których pierścień jest twardy i włóknisty, lepiej go nie ruszać, gdyż grozi to zmniejszeniem stabilności kręgosłupa.

Jedną z przyczyn niezadowalających wyników leczenia operacyjnego, na szczęście rzadko spotykaną, jest nietypowe przemieszczenie jądra miażdżystego, określane mianem „przepukliny bocznej w stosunku do otworu międzykręgowego”. Przemieszczenie to jest łatwe do przeoczenia, jako przyczyna radikulopatii lędźwiowej, gdyż zarówno mielografia, jak i peridurografia może dawać fałszywie

Dodaj Komentarz