PRZEWLEKLE POLEKOWE ZAPALENIE KŁĘBKÓW NERKOWYCH (PGNJ)

Szkodliwe działanie niektórych leków wyraża się przede wszystkim uszkodzeniem kłębków. Ich przebieg może być ostry (glomemloneptiritis acuia), lub przewlekły (glomeTulonephritis chronica), często wiodący do zespołu nerczycowego lub przypominający swymi objawami toczeń rumieniowaty trzewny.

Ta postać polekowego uszkodzenia jest bardzo rzadka. Zmiany mają zwykle charakter rozrostowy z ogniskową martwicą kłębkowych naczyń włosowatych. Ich występowanie łączono ze stosowaniem fenin- dionu, fenylohutazonu, hydralazyny, penicyliny, sulfonamidów oraz diu- retyków tiazydowych. Podczas leczenia penicylaminą spostrzegano po- zawlośniczkowe ogn. Jednak wymienione powikłania są tak rzadkie, że nie wiadomo, czy rzeczywiście zostały one wywołane lekiem, czy też ich związek z jego podaniem był przypadkowy.

Przewlekłe polekowe kłębkowe zapalenie nerek może powstać w przebiegu procesów immunologicznych, wywołanych podaniem leku. Działa on wówczas jako antygen lub hapten, a powstałe w tych warunkach przeciwciała tworzą z nim kompleksy immunologiczne inicjujące proces zapalny w kłębkach. Niekiedy lek zmienia antygenowość tkanek ustrojowych i wiedzie do pgn na drodze autoagresji. W rzadszych przypadkach proces zapalny w kłębkach ma charakter nie immunologiczny, lecz tok- syczny (np. podczas podawania tiamazolu lub raitomycyny C). Stwierdza się wówczas zmniejszenie liczby komórek śród- i nabłonkowych. Główne zmiany dotyczą jąder komórkowych i stwierdza się w nich obrzmienie, ubytki w chromatynie, wtręty eozynofilowe, a nawet całkowite zwyrodnienie. Cytoplazma może ulegać wgłobieniu do uszkodzonych jąder. Zmiany tego typu występują u 0,6% chorych leczonych przez 6 – 8 miesięcy mitomycyną C.

Dodaj Komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Cholesterol

Z równym powodzeniem w sanatorium jak w domu wczasowym, w miejscowości uzdrowiskowej, temat wyjściowy przy stoliku w jadalni, kiedy na...

Zamknij