Rozpoznanie płonicy

Rozpoznanie płonicy jest łatwe w przypadkach typowych. Trudności rozpoznawcze wyłaniają się w przypadkach poronnych, w których objawy są nikłe albo trwają krótko i przez to mogą ujść uwagi badającego. W przypadkach wątpliwych należy sięgnąć do prób laboratoryjnych, które w dużym stopniu pozwalają na ustalenie właściwego rozpoznania. We krwi stwierdza się zwiększoną liczbę krwinek białych na korzyść segmentów oraz eozynofilię. Stwierdzenie w ciałkach wielo- jądrzastych wtrętów (ciałka Dóhlego) nie przemawia wyłącznie za płonicą, jednakże brak ich pozwala wykluczyć płonicę. W moczu stwierdza się obecność barwników żółciowych (urobilina i urobilinogen). Badanie wymazów z gardła na obecność paciorkowca hemolizującego ma wprawdzie wartość ograniczoną i do dodatniego wyniku badania nie należy przywiązywać wielkiej wagi, jednakże ujemny wynik posiewów z gardła przemawia przeciw płonicy.

W okresie wysypkowym można posługiwać się odczynem wygasania (objaw Schultza-Charltona), który wykonuje się surowicą ozdrowieńców lub surowicą przeciwpłoniczą końską. Surowicę wstrzy-

Dodaj Komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Epidemiologia duru brzusznego

W epidemiologii duru brzusznego człowiek odgrywa najważniejszą rolę jako główne i jedyne źródło zakażenia. Obecność zarazków w produktach spożywczych, w...

Zamknij