ZAĆMA POLEKOWA – DALSZY OPIS

Giikokortykosteroidy, podawane dłużej niż rok, uszkadzają soczewkę. Mechanizm ich działania jest mało poznany – prawdopodobnie pewną rolę odgrywa wpływ leków na transport wody i elektrolitów przez torebkę soczewki. Częstość występowania zmian podczas leczenia miejscowego zależy od czasu podawania, ujemny zaś wpływ leczenia ogólnego od’Czasu i dawki dziennej. Zaćmienia stwierdzano u 75% chorych leczonych długotrwale prednizoionem w dawce większej niż 15 mg dziennie. .Pod tylną torebką powstają drobne wodniczki i ostro odgraniczone białe – zaćmienia, stopniowo rozszerzające się. Początkowo wzrok nie jest osła-

– 434 biony, niekiedy jednak, nawet po odstawieniu leku, rozwija się zaćma całkowita [8, 24, 30, 49, 50, 51].

Chloropromazyna i inne pochodne fenotiazyny powodują zaćmienie w soczewce, występujące zwykle równolegle ze zmętnieniami w rogówce (n kilkunastu procent leczonych osób). Istnieje duża zależność między dawką, czasem podawania i częstością obserwowanych zmian. Przy długotrwałym podawaniu i dużych dawkach u 50-90% osób leczonych występują zmiany w soczewce, przypominające zaćmę starczą. W obu soczewkach powstają białe lub brązowawe ziarniste złogi, zgrupowane głównie w części osiowej i w przedniej torebce soczewki. W zaawansowanym stadium zaćmienia tworzą formę gwiazdy w centrum soczewki [7, 8, 23, 30, 51].

Chłorochina u ok. 40% chorych może powodować drobne, białe zmętnienia w części osiowej soczewki, pod tylną torebką. Zmętnienia te nie postępują i nie upośledzają wzroku [8],

Próby zachowawczego leczenia zaćmy polekowej nie dały dotąd prze- t konujących wyników i nadal jedynym leczeniem całkowitej zaćmy jest zabieg operacyjny.

Dodaj Komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Mięśniaki pozaotrzewnowe

Mięśniaki pozaotrzewnowe, a przede wszystkim śródwięzadłowe, wywołują też niekiedy przemieszczenie moczowodu, którego światło może czasem ulec zwężeniu. Jeśli przeszkoda w...

Zamknij