Zwichnięcie stawu biodrowego

Zwichnięcie stawu biodrowego (luxatio coxae congenita) jest najczęstszą postacią zwichnięć wrodzonych. Podłożem wady jest zawsze zaburzenie rozwojowe jednej z części składowych stawu, czyli dysplazja stawu. Szczególne warunki rozwojowe stawu tłumaczą nam częstość wystąpienia zwichnięcia biodra (1 przypadek na 1-0-0-0 mieszkańców). Staw biodrowy płodu kształtuje się w ułożeniu zgięciowym. Zwartość stawu jest w tej pozycji największa. Po porodzie następuje wyprosto- wanie kończyny, czyli defleksja stawu. Moment ten jest dla stawu niebezpieczny, jeżeli wyprost następuje nagle, nip. w czasie zabiegów położniczych lub pielęgniarskich (pociąganie za nóżkę, odśluzowanie w zawieszeniu za nóżkę z głową w dół, mierzenie długości ciała z przyciskaniem kolanek do stołu, ciasne krępowanie wyprostowanych nóżek pieluszkami itp.). Normalnie bowiem wyprostowanie w stawie biodrowym u niemowlęcia odbywa się powoli, staw stopniowo dostosowuje się do nowych warunków, zwartość jego wzrasta.

Na zwartość stawu wpływa głębokość panewki, jej pochylenie, dalej kąt ustawienia szyjki kości udowej w stosunku do trzonu, mniej lub więcej zaznaczona wiotkość torebki stawowej i więzadeł. Zwichnięcie stawu biodrowego znacznie częściej się zdarza u dziewczynek niż u chłopców (7 : 1). Zwichnięcie może zaistnieć już w łonie matki. Częściej zapewne powstaje w czasie lub po porodzie w siposób wyżej opisany w stawach dysplastycznych, w których istnieje stan przedzwichnięciowy.

Dodaj Komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
ZABURZENIA ROZWOJOWE KRĘGOSŁUPA

Krąg tworzy się z 6 jąder kostnienia: 2 przednich, lewego i prawego — dla trzonu, 2 tylnych — dla tylnej...

Zamknij